Rozdział 2

Justin

Nie byłem zachwycony ,że widziała tamte małe zamieszanie. Ale już nic zrobić nie mogę. Kurwa.

Spojrzałem na śpiącą obok dziewczynę , musze przyznać ,że była ładna. Taka niewinna , ciekawe co tu robi.

-Chyba czas ją obudzić. -rzuciła w moją stronę Morgan. Spojrzałem na nią.

-To na co czekasz?- prychnąłem.  Pokręciła głową i podeszła do łóżka dziewczyny.

-Obudź się -szepnęła, pochylając się. -Vannesa… -mruknęła.

-Co się dzieje? -wymamrotała zaspana dziewczyna. -Która godzina?

-Czas na kolacje dochodzi 19:00.

-Naprawdę ? Już wstaję. -zeszła z łóżka i popatrzyła na wszystkich uważnie ,aż jej wzrok zatrzymał się na mnie. Szybko przerzuciła go na Morgan.

-Uhm Morgan? Jest tu gdzieś łazienka?

-Jest- powiedziałem szybko. Brunetka przeniosła na mnie wzrok.- Tamte drzwi - pokazałem ręką.

-Yhym dzięki - rzuciła ledwo słyszalnym szeptem.

Spojrzałem na nią rozbawiony. Co taka dziewczyna tu robi? -myślałem. Dostała 3 z matematyki? I dlatego rodzice ją tu wysłali?

-Jaden? Skąd ta mała się urwała? -zapytałem gdy Vannesa wyszła.

-No chyba nie masz zamiaru jej testować -rzuciła rozbawiona Alisha.

-Jej nie ,ale kogoś innego może tak -puściłem jej oczko.

-Głodna jestem -wtrąciła Morgan. Wybuchłem śmiechem pokazując jak dwuznacznie to zabrzmiało.

-Nie o to mi chodziło -mruknęła zażenowana.  Wzruszyłem ramionami na jej wymówki.

-Jaden? -spojrzałem ponownie na niego. -Czemu nic nie gadasz?

-Vannesa była dziewczyną Marcusa. -wydusił.

-To ona miała chłopaka? -prychnąłem.- No i co z tego że była dziewczyną jakiegoś Marcusa?

-Marcusa Tomliego - dorzucił szybko.

-Że co? -warknąłem. Byłem wściekły , totalnie wściekły. -Kto jeszcze o tym wie?

-um...

-Gadaj! -podszedłem do niego.

-Emm Niall o tym wie…

-CO?! Skąd pewność ,że to ona? -wyrzuciłem ręce w górę  sfrustrowany.

-To przez niego tu jest.-zamarłem- Kazał komuś dorzucić jej coś mocniejszego do narkotyków. Zemdlała czy coś i kilka miesięcy później rodzice ją tu zapisali.

-Czemu on jej to zrobił? -zszokowany stałem wpatrując się w niego. Przebiegłem ręką po włosach poprawiając je.

-Chce się zemścić.

-Chwila.-zauważyłem -Ona była jego dziewczyną? Czyli już nie jest ,tak? Więc co mu do niej?

-On tego nie wie. -burknął. -Ej stary ? Co Ty się tak o nią martwisz? -spojrzał na mnie uważnie.

-Nie obchodzi mnie ona. Obchodzi mnie co zrobi Niall kiedy ją zobaczy.

-A co ma zrobić ? Nic nie zrobi. -Kurwa no. A wszystko układało się tak dobrze. Niedługo miał być towar. Żadnych  problemów ,aż pojawiła się ona.

-Nie wciągajcie jej w to -Morgan spojrzała na mnie. -Nic nigdy nie wiadomo z Niallem. Pokiwałem ze zrozumieniem głową.

Vannesa.

-A co ma zrobić? Nic nie zrobi -usłyszałam podniesiony głos gdy chciałam otworzyć drzwi.

-Nie wciągajcie jej w to, nigdy nic nie wiadomo z Niallem. -Chodziło o mnie? I kto to jest Niall?

Otworzyłam szybko drzwi i spojrzałam się na twarze współlokatorów.

-Idziemy jeść ,idziesz z nami? -wypaliła nagle Morgan patrząc z zakłopotaniem .

-Tak. Możemy iść.

To było dziwne. Ich zachowanie zmieniło się w niecałe 5 minut. Szliśmy w ciszy ,spoglądając na siebie co chwilę. Weszliśmy do dużego pomieszczenia ,w którym siedziało kilka osób.

Morgan i Alisha skierowali się do 9-osobowego stolika ,który stał na końcu sali.

Ruszyłam za nimi.

-Gdzie oni poszli? -usłyszałam głos za mną. -Kto to? -odwróciłam się i zobaczyłam niskiego bruneta o zielonych oczach.

-To jest Vanessa. -Wypaliła nagle Alisha. -A to Zayn. -skierowała te słowa do mnie.

-Umm… okay. -Zayn wydawał się trochę niespokojny.

-Nie usiądziesz? -wysiliłam się aby coś powiedzieć.

-Ach no tak. -unikał kontaktu wzrokowego. Przysiadł się ,rozglądając na boki. -Gdzie poszli Justin i Jaden? -oh no tak ,zapomniałam odpowiedzieć na jego pytanie.

-Umm-rzuciłam.

-Zaraz przyjdą- dokończyła za mnie Morgan.

-Okay.-rozmowa nam się niekleiła a ja poczułam potrzebę wracania do domu. Tu było nudno, strasznie nudno.

Położyłam się na oparcie od krzesła i czekałam, sama nie wiedząc na co.

-Kiedy idziemy po jedzenie? -mruknęłam.

-Sami nam zaraz przyniosą a później kontrola pokoi -westchnęła. Podniosłam brwi.

-Jaka kontrola?

-Oj nie masz się o co martwić, tylko sprawdzą co mamy w pokoju.-uśmiechnęła się Alisha.

-Niestety- dorzuciła Morgan. Zmarszczyłam brwi.

-Proszę - obok nas pojawiła się jakaś kobieta z talerzami w ręku , stawiając jeden nich przedemną uśmiechnęła się szeroko.

-Dziękuję. -odwzajemniłam uśmiech.

-Oh proszę ,proszę kogo my tu mamy? -usłyszałam głos za mną.

Odwróciłam się i zobaczyłam chłopaków z pokoju oraz jakiegoś blondyna z niebieskimi oczami.

-Witaj Vanessa. Ładna pogoda prawda? - pokiwałam niepewnie głową. Skąd on mnie znał?

-Skąd wiesz jak się nazywam? -usłyszałam swój głos.

-Umm wiem wiele więcej -rzucił beztrosko. Przełknęłam ślinę. -Co tam u twojego chłopaka? Marcus ,tak?

-Niall wystarczy. -przerwał mu Justin.

-Jeszcze nie skończyłem..

-Powiedziałem! Wystarczy. -warknął Jus.

-I tak z tobą nie skończyłem. -szepnął Niall pochylając się w moją stronę.

-Zjeżdżaj. Miałeś tylko z nią pogadać- Justin ponownie się odezwał.

Chłopak uniósł ręce w obronnym geście i uśmiechając się do Morgan i Alishy odwrócił się i poszedł.

-Co to było? -rzuciłam zła.

-Nic a co miało być? -Jaden już mnie wkurzał.

-Jakiś obcy koleś podchodzi do mnie i mi grozi, to zupełnie nic. -warknęłam.

-Zostaw to w spokoju , po prostu zapomnij o tym. -Rzucił  sfrustrowany.

-No chyba nie- wstałam. -Macie mi powiedzieć o co chodzi.

-Vannesa usiądź.- Morgan próbowała załagodzić sytuację.

-Nie. -warknęłam. Zasunęłam za sobą krzesło i wyszłam ,kompletnie nie wiedząc gdzie mam iść.

Trafiłam na jakieś schody ,które prowadziły w dół. Bez przemyślenia po prostu nimi zeszłam.

-Hallo? -krzyknęłam. -Jest tu ktoś? -to było gorsze od piwnicy. Było zimno, mokro i strasznie.

O nie ,zawracam.-pomyślałam. Weszłam spowrotem na górę i poszłam korytarzem w lewą stronę.

Zobaczyłam jakąś dziewczynę. Bez zastanowienia podeszłam do niej.

-Hej ,Umm jestem Vannesa ,zgubiłam się. Wiesz może gdzie jest pokój 29? -zaczęłam.

-Tak. Jeśli chcesz mogę cię  zaprowadzić.-ciepło się uśmiechnęłam -Jestem Moli. -powiedziała grzecznie i podała mi rękę.

-To tutaj- wskazała na białe drzwi z napisem 29 po jakiejś 10-minutowej wędrówce.

Otworzyłam je ,lekko.

-Gdzie byłaś? -usłyszałam gdy weszłam do środka.

-Umm… -Nagle przypomniałam sobie sytuację ze stołówki. -To nie twoja sprawa.-Rzuciłam oschle do Justina. Odwróciłam się. -Dzięki Moli za pomoc. -uśmiechnęłam się w stronę dziewczyny.

Pożegnałam się z nią szybko i spojrzałam na zdziwionego Justina. Bez słowa poszedł do drzwi ,rzucając mi bezczelne spojrzenie usłyszałam że rozmawia z dziewczyną.

Rzuciłam się na swoje łóżko. Po chwili chłopak wrócił.

-Nie będziesz z nią rozmawiać. -rzucił.

-Nie będziesz mi rozkazywać, mogę robić co chcę. Warknęłam.

-Nie. Jeśli chcesz żyć.

-Grozisz mi? -odpyskowałam mu.

-Ostrzegam. -Co za dupek. Myśli że mu wszystko wolno. Odwróciłam się ,i położyłam na drugiej stronie łóżka, chcąc być jak najdalej od niego.  

-----------------------------------------------------------------------------------------

No to mamy 2 rozdział. Przepraszam że tak długo to trwało. :) Następny rozdział w środę ;D 

Czytasz=Komentujesz  

7komentarzy i pisze dalej xD